Yaş biraz ilerledi galiba, durup dururken insanın aklına kırdığı kalpler geliyor. Kimi bilinçli, kimi farkında olmadan yapılan hoyratlıklar...
İnsan en çok onu sevenleri kırıyor sanırım. Affedeceklerinin garantisi altında daha pervasız söyleniveriyor sözler...
Oysaki onlar, en vazgeçilmezlerimiz hesapta. Sevdiklerinden birini kaybetmekten daha büyük bir korku olabilir mi insanın hayatında. Peki, neden durduramıyoruz içimizdeki canavarı, herkese karşı koruyacağımız en kıymetlilerimizi neden kırıyoruz ufacık şeyler için.
Her şeye kızmak ve şikâyet etmekle o kadar meşgulüz ki, sevdiğimizi bile söylemeye varmıyor artık dilimiz. En son ne zaman seni seviyorum deyip sarıldınız mesela annenize hiç sebepsiz...
İlk adımı beklediğimiz gibi anlayışı da hep karşı taraftan bekliyoruz. Neden onu anlamaya çalışalım ki, çok büyük dertlerimiz var bizim; kimse anlamıyor; oysa sinirimizin, stresimizin sebepleri yüzlerce. Karşı tarafın bu listede payı yokmuş, onunda bir sürü derdi varmış, bize ne. Her adımda biraz daha benmerkezci oluyoruz. Kendi penceremizden bakıyoruz ve dolayısıyla sadece işimize gelenleri görüyoruz...
Ya gördüklerimiz ne kadar tatmin ediyor bizi, olmak istediğimiz insan mıyız gerçekten; kariyer, para, ev, araba ne bekliyoruz hayattan... Yoksa rutin hayatımızda hiç bir şeyi sorgulamadan yaşayıp gitmek mi tek amacımız. Doğru bildiklerimizden şaşmadan, ezberimizi bozmayan bir hayat...
Sonra pişmanlık gelip çalıyor kapıyı ansızın, oysa ne kadar haklıydım o zaman. Hak etmişti herkes öfkemden payını almayı; ne oldu da değişti şimdi fikrim!
Düşünmeden söylenen sözler, atılan adımlar; karşınıza dikilip hesap soruyor hiç beklemediğiniz bir anda.
Kırık kalp parçaları kanatıyor vicdanınızı...
Ne kadar gereksizmiş o tepkiler: 'Ah şimdi ki aklım olsa yapar mıydım hiç'ler diziliyor peşi sıra, ta ki kıracak yeni bir kalp bulana kadar...
Huylu huyundan mı vazgeçmiyor acaba? İnsanoğlu ne garip; her kırdığında kendinden de bir parçayı yaralıyor aslında fark etmeden. Sonra farkındalığımız gelişiyor zamanla. Olgunlaşma sürecinde törpüleniyor ani çıkışlar. Ama artık daha sabırlı daha anlayışlı olacağım diye alınan kararlar, en ufak öfke nöbetine kurban gidiyor. Faili belli bu cinayetlerin ardı arkası kesilmiyor...
Hayatın yoğun temposunda iş ve günlük sorunlar derken gerilen sinirler, anlayışımızı da alıp gidiveriyor. Git gide hırçınlaşıyoruz. Somurtkan suratlar saf tutuyor her yerde. Oysa gülümsemek için çok daha az yüz kası kullanıyoruz. Ne tuhaf her şeyin kolayına kaçan insanoğlu bu sefer zoru seçiyor!
Değişmek çok zor ama imkânsız değil. Her şey istemekle başlıyor, çaba sarf edip, kararlı olmak gerek...
Yarın belki de çok geç olacak...
Bugün sizin için değerli olan birine, onu ne kadar sevdiğinizi ve önemsediğinizi söyleyin...

Kimsenin kalbini kırmamak için elimden gelen çabayı gösteriyorum, tek korkum birisinin kalbini kırmak..

Öncelikle paylaşım için teşekkürler,çok güzeldi.İş hayatı olsun,sosyal hayat olsun her ne kadar kalp kırmamaya çalışsakta mutlaka birileri biz istemeden kırılabiliyor.Çünkü sistem bunun üzerine kurulmuş,bir eylemi gerçekleştirirken siz o eylemden faydalananlar için iyisinizdir,faydalanamayanlar için kötü.Bu da demek oluyor ki,birilerinin kalbi kırılmasın diye uğraşırken istemeden başkasının ya da başkalarının kalbini kırmış oluyoruz.Tabi bu noktada işin içine dolay giriyor ve direkt etki etmediği için vicdani bir yükümlülük sözkonusu olmuyor.

O hassas köprüyü kurmak kolay olmuyor maalesef.Kimbilir belki de bizim de kalbimiz kırıktır,belki biz de birinin şu saatte arayıp seni seviyorum ya da seni özledim demesine muhtacızdır.Birşeyleri karşılıksız olarak yaptığımdan şüphem hçbir zaman olmadı,günün sonunda öleceğini bilseydin ne yapmak isterdin diye soran profesör,öğrencilerden gelen cevaplar üzerine olaya noktayı koyup,bunları yapmak için illa hayatınızın sonu mu gelmesi gerekiyor der.

Düşünce denizine daldım yine.Saygılarımla.