* Daima düşünceliydi.
>* Susması konuşmasından uzun sürerdi.
>* Luzumsuz yere konuşmazdı.
>* Konuştuğunda ne fazla, ne de eksik söz kullanırdı.
>* Dünya işleri için kızmazdı.
>* Kendi şahsı için asla öfkelenmez ve öç almazdı.
>* Kötü söz söylemezdi.
>* Affediciliği tabii idi, intikam almazdı.
>* Düşmanlarını affetmekle kalmaz, onlara şeref ve değer de verirdi.
>* Kimseyle çekişmezdi.
>* Çok konuşmazdı.
>* Boş şeylerle uğraşmazdı.
>* Umanı umutsuzluğa düşürmezdi.
>* Hoşlanmadığı bir şey hakkında susardı.
>* Hiç kimseyi ne yüzüne karşı, ne de arkasından kınar ve ayıplardı.
>* Kimsenin kusurunu araştırmazdı.
>* Kimseye hakkında hayırlı olmayan sözü söylemezdi.
>* Yanında en son konuşanı ilk önce konuşan gibi dikkatle dinlerdi.
>* Gerçeğe aykırı övgüyü kabul etmezdi.
>* Her zaman ağırbaşlıydı.
>* Konuşurken çevresindekileri adeta kuşatırdı.
>* Kelimeleri parıldayan inci dizileri gibi tatlı ve berraktı.
>* Yürürken beraberindekilerin gerisinde yürürdü.
>* Yürürken ayaklarını yerden canlıca kaldırır, iki yanına salınmazdı.
>* Adımlarını geniş atar, yüksek bir yerden iner gibi öne doğru eğilirdi.
>* Vakar ve sükunetle rahatça yürürdü.
>* Kapısına yardım için gelen kimseyi geri çevirmezdi.
>* Dostlarına şöyle derdi: “ Dünya da garip bir kimse, yahut bir yolcu gibi
>ol “
>* Her zaman hüzünlü ve mütebessim bir haletle dururdu.
>* Adet üzere sarfedilen hiçbir kötü sözü ağzına almamıştı.
>* Sıkıntılı hallerinde kabalaşmaz, bağırmazdı.
>* Fakirlerle birlikte yerdi; öyle ki onlardan ayırt edilmezdi.
>* Sade kıyafetler giyer, gösterişten hoşlanmazdı.
>* Konuşurken yüzünü başka tarafa çevirmezdi.
>* Bulunduğu mecliste ayrıcalıklı bir yere oturmazdı.