GÜLNARE
ben, yıpranmış sokaklar ortasında avare
sen, kırgın bir ülkenin süreyyası: Gülnare

honçalı novroz gelir; bir de siyah ve sarı
dalgalanır göklerde bir kuşun kanatları

her nağme, dudağında çarpılmış karanfil
sana tutkun atlılar şimdi yorgun ve sefil

göğsünde, kıskandığım bir rüyadır kırmızı
nerdesin, ey masallar ülkesinin son kızı

dokunmuyorsa kalbim o mazlum kitabeye
ayışığı düşer mi kanlı bir harabeye

sensiz çöl, ıssızlığın kahrıyla zehirlendi
yalnız bulutlar değil, vahalarda kirlendi

mahşeri bir serabın ardından yürüyorum
gözlerini kaybeden bir kervan görüyorum

geride, okunmayan silik izler kalıyor
kaktüs hala toprağı uykuda yakalıyor

tarihin her sayfası soluyor pare pare
karasevda burcunu yıkıyorsun, Gülnare

Azerbaycan ufkunda bir divanedir gönül
böylesi tarümar olmadı belki de gül

toprak, bir bakışınla kızıl renge büründü
yıldızlar ülfet için gündüz vakti göründü

gözlerin binlerce yıl ötesinden yadigar
nerdesin, ey Bakü’den, Gence’den esen rüzgar

yaldızlı perçemlerin ıslandıkça uzuyor
yalnızlık damla damla şakağından sızıyor

bazen öfke, kavgayı sevenlerin ardında
mahülya ve hüzün; bazen korku ve sevda

çiçeklerin yurdunda yalnız senin kokun var
bazen uzaktan uzak, bazen yakın bir duvar

karanlığa mahkumdur gökte sensiz, sitare
ruhumu zevalinle buuşturma, Gülnare

soluğun ab-ı hayat mıdır; filizlendi kül
siyah bir lale gibi aynaya düştü kakül

kırdın yüreğimdeki saatin akrebini
kuruttun düşlerimin hayal mürekkebini

hangi ırmağa baksam akıyorsun derinden
Hazar, acılarınla ağlıyor kederinden

kuduran bir denizde benziyorsun şikare
görebilseydi seni ejderhalar, Gülnare

gözlerinden fışkıran yanardağlar sönerdi
o ısırgan bakışlar balmumuna dönerdi

oysa şimdi su sarhoş; balıklar geldi dile
dalgalar son bir umut vuruyor sahile

Nahcıvan, hasretinle alevlenen sır çerağ
seninle firakını unutuyor Karabağ

göğsünde, kıskandığım bir rüyadır kırmızı
nerdesin, ey masallar ülkesinin son kızı

bırakıp gittin beni umarsız bir efkare
haber gönder, nerdesin, nerdesin ey Gülnare

Nurullah GENÇ