Yıl, 1933; mevsim, kış. Yer, Ankara tiren istasyonu. Akşam üstü. Gazi, yurt gezisine çıkacak, gar dolup taşıyor onu uğurlamaya gelenlerle. Gazi tirene bineceği sırada bir köylü kalabalığı yararak koşa koşa onun yanına ulaşmayı başarıyor, ayaklarına kapanıyor. Yaverleri, ilgililer köylüyü tutup götürmek istiyorlar.
"-Bırakın!..."
Kendisi eğilip kaldırıyor köylüyü.
"-Nasılsın yurttaşım?"
"-İyiyim Paşam, iyiyim."
"-Senin iyiliğine memnun oldum. Benden ne istiyorsun?"
"-Hayır Paşam, bir şey istemiyorum."
"-Niçin geldin öyleyse?"
"-Seni gördüm, kendimi tutamadım, ayaklarına kapanmak istedim."
"-Yok, sen benden bir şey istiyorsun, söyle bana yapacağım."
"-Sağlığından başka bir isteğim yok Paşam."
"-Ben biliyorum senin istediğini, sen benimle kucaklaşmak istiyorsun."
Köylü yoksul, üstü başı dökülüyor, üstelik giysileri kirli.
Gazi, sarılıyor köylüye, kucaklıyor onu, bağrına basıyor, yanaklarından öpüyor.
O sırada orada kalabalık arasında bulunan Feridun Cemal Erkin diyecektir ki: "Etrafıma baktım, herkes mendili çıkarmış ağlıyordu."
(...)
O, Cumhuriyet'in 3.yıldönümünde tribünlerden inip, çevresindeki asker çemberini kaldırtıp, yaverini de uzaklaştırıp halkla birlikte, ellerini iki vatandaşının omuzlarına dayamış yürürken duyduğu mutluluğu tatmak isteyecekti hep. Halk nasıl da kendiliğinden onu incitmemek için arada bir boşluk bırakmıştı o gün. Epeyi yürümüşlerdi öylece.
"-Artık otomobile binseniz..." demişti birileri.
Onlara dönüp demişti ki:
"-Sen belki ömründe sevmişsindir. Fakat hiç sevildin mi? Bundaki zevk hiçbir şeyde yok. Hele âşıkın Türk milleti olursa!..."
Ve eklemişti:
"-Beni bu zevkten biraz daha ayırmayın..."
(...)
Aradan yıl geçecek... Cumhuriyet'in 12. yıldönümü için dövizler hazırlanmış: "Atatürk bizim en büyüğümüzdür", "Atatürk bu milletin en yükseğidir", "Türk milleti asırlardan beri bağrından bir Mustafa Kemal çıkardı"... böyle sürüp gidiyor. Atatürk, bunları tek tek gözden geçirmekte ama, hiçbirini beğenmeyerek hepsinin üstünü çizmekte... Kalemi eline alarak asılacak dövizi kendi yazacak:
"Atatürk bizden biridir."
AŞK YEMİNİ KUTSALDIR bilsende bilmesende Gün Gelir Belki Aşk Biter ama Sakın unutma Aşk Yemini Kutsaldır,Ne Aşkın kanunu Yazılır Yeniden NeDe Aşkı Arayan Adamın Kanun Yazacak Hali Kalır.AŞK Biter Geriye Sadece Bir çift söz kalır; Seven ve Terkeden...Terkeden hemen birini bulur kendine,unutur yeminini.Sevense Yığılır Kalır öylece, Aşkına mı yansın Derdine mi...Aşk adamı yakar kül eder Kafan dumanlı olur tüterde tüter Hem yanarsın dumanı Tüter hemde Yarin Kokusu burnunda tüter.Terkeden pişman olur Geri döner SENİN GİBİSİNİ BULAMADIM DER dertliyim soran yok dermanımı okuyan yok gözümdeki aşkı,fermanımı.......Bilirsin o gözler bir baktı senin canını aldı...yüreğin yanar bir çare olursun yoluna ölürsün istersin bir daha alsın canını Ama ya GİDERSE...KaRa KaRa düşünürsün o bir yalancı diye..için deli gibi onu ister ama o başkasını sevdi bilirsin yürümez artık sevsede sevmesede işte AŞK YEMİNİ böyledir çarpar adamı seven bir yana gider terkeden bir yana...ama sakın unutma
AŞK YEMİNİ KUTSALDIR BİLSENDE BİLMESENDE...
