“Seyyid Fehîm Arvâsî”, hâl ehli bir kişiydi.
İslâma hizmet etmek, en mühim tek işiydi.
O, bir gün buyurdu ki: (Olmayın îtirâzcı.
Dâimâ “Peki” deyin, olsa da biraz acı.
Zîrâ “Peki” demekle Eshâb Resûlullah’a,
Çok yakın ve sevgili olmuşlardı Allah’a.
Hazret-i “Ebû Bekir”, mîrâcı işitince,
Hiç îtirâz etmeyip, tasdîk etti hemence.
“Tamam!” dediği için o gün Resûlullah’a,
“Sıddîk” lakabı ile yükseldi bir kat daha.
“İmâm-ı Rabbânî” de, hac için, Hindistân’dan,
Bâzı talebesiyle yola çıktı bir zaman.
Henüz “Bâkî Billâh”ı tanımıyordu, fakat,
Yok idi o devirde Onun gibi âlim zât.
Zâhirî ilimlerin vâkıf olup hepsine,
Ders verirdi yüzlerce ilim talebesine.
İşte o yolculukta, birisi talebenin,
Huzûruna gelerek İmâm-ı Rabbânî’nin,
Arz etti ki: (Efendim, benim bir hocam vardır.
Filân yerde oturur, adı Bâkî Billâh’tır.
Berâber gidelim mi, Onun ziyâretine?)
İmâm, “Peki” buyurdu onun bu teklîfine.
Tevâzû buyurarak, kırmadı o gün onu.
Onun hatırı için, değiştirdi yolunu.
İmâm-ı Rabbânî’yi görünce Bâkî Billâh,
Dedi ki: (Aradığım, budur elhamdülillah.)
Zîrâ hep bekliyordu Serhend’den bir “Yiğid”i.
Beklediği o yiğit, “İmâm-ı Rabbânî”ydi.
Bâkî Billâh, İmâm’a etti ki şöyle niyâz:
(Bizim misâfirimiz olmaz mısınız biraz?)
İmâm, bu teklîfe de îtirâz etmeyerek,
Hemen kabûl eyledi yine “Peki” diyerek.
İki gün sohbet edip, buyurdu ki bu defâ:
(İsterseniz gidiniz siz artık Beytullah’a.)
Lâkin aradığını bulmuştu Onda hepten.
Beytullaha gitmekten vazgeçti bu sebepten
Bir “Peki” demek ile kendi talebesine,
Kavuştu aradığı hakiki mürşidine.
O huzûrda “İki ay” kalarak en nihâyet,
O büyük üstâdından aldı mutlak icâzet.