>Musa Aleyhisselâmın ümmeti:
>- Ya Musa! Rabbimizi yemeğe davet ediyoruz. Buyursun bir gün misafirimiz
>olsun. Nemiz varsa ikram etmeye hazırız, dediklerinde Musa Aleyhisselâm,
>onları azarladı. «Nasıl olur, Allah (haşa) yemekten, içmekten ve mekândan
>münezzehtir» diyerek bir daha böyle bir şeyi akıllarından bile
>geçirmemelerini tenbihledi. Fakat Musa Kelîmullah Turu Sina'ya çıkıp, bazı
>münasaatta bulunmak istediğinde, Allah tarafından şöyle nida olundu:
>- «Ya Musa neden kullarımın davetini bana getirip söylemiyorsun?»
>Musa Aleyhisselâm: «Ya Rabbi, böyle daveti size gelip söylemekten haya
>ederim. Nasıl olur, Zatı Ulûhiyetiniz onların söylediklerinden beridir»
>dedi.
>Allah (c.c.): «Söyle kullarıma, onların davetine Cuma akşamı geleceğim»
>buyurdu.
>Musa Aleyhisselâm gelip kavmini durumdan haberdar etti, hazırlığa
>başlandı, koyunlar, sığırlar kesildi. Mümkün olduğu kadar mükellef bir
>yemek sofrası hazırlandı. Çünkü misafir gelecek olan ne bir vali, ne bir
>padişah, ne bir başka yaratıktı. Kâinatın yaratıcısı misafir olarak
>gelecekti. Hazırlıklar tamamlandıktan sonra, akşam üstü uzak yollardan
>geldiği belli; yorgun argın, üstü-başı birbirine karışmış bir ihtiyar
>gelip: «Ya Musa! Uzak yollardan geldim, acım, bana bir miktar yemek verin
>de karnımı doyurayım» dedi. Hz. Musa:
>- Acele etme, hele şu testiyi al da biraz su getir bakalım. Senin de bir
>katkın bulunsun. Biraz sonra Allah (c.c.) gelecek, dedi.
>Tabii adam daha fazla diretmeden çekip gitti. Yatsı vakti oldu, beklenen
>misafir halâ gelmedi. Sabah oluncaya kadar beklediler, halâ gelen giden
>yoktu. Neyse ümidi kestiler. Hz. Musa taaccüp içinde idi.
>İkinci gün Hz. Musa Tur'a gidip:
>- Ya Rabbi, mahcup oldum, ümmetim: «Ya Sen bizi kandırdın, ya Allah
>sözünde durmadı» diyorlar dediğinde, şöyle hitap olundu:
>- Geldim ya Musa, geldim. Açım dedim, beni suya gönderdin, bir lokma ekmek
>bile vermedin. Beni ne sen, ne kavmin ağırladı.» Bunun üzerine Hazreti
>Musa Kelîmullah:
>- Ya Rabbi bir ihtiyar geldi sadece, o da bir kuldu, Allah değildi. Bu
>nasıl olur? dediğinde Cenabı Allah:
>- «İşte ben o kulum ile beraberdim. Onu doyursa idiniz, beni doyurmuş
>olacaktınız. Çünkü ben ne semalara, ne yerlere sığarım, ben ancak aciz bir
>kulumun kalbine sığarım. Ben o kulumla beraber gelmiştim. Onu aç olarak
>geri göndermekle, beni geri göndermiş oldunuz» buyurdu.
>Demek ki, Allah için yapılan her şey, bizzat Allah'ın kendisine yapılmış
>gibi olmakta, Allah o kimseden razı olmaktadır.
