sanat öğretmez;sanat nihai amacın nasıl olacağını teşhir eder.öğretmek ahlakın görevidir.sanatın amacının öğretmek ile olan ilgisi, bir uçağın amacının öğretmek ile olan ilgisinden daha fazla değildir.nasıl ki bir uçağın incelenmesinden,onun parçalarının demonte edilmesinden birçok şey öğrenilebilirse;benzer şekilde bir sanat eserinin incelenmesinden de insanın tabiatı,insanın ruhu(bilinci),insanın mevcudiyeti hakkında çok şey öğrenilebilir.fakat,bunlar,sadece yan faydalardır.bir uçağın birincil amacı,insana uçmayı öğretmek değil,ona uçma deneyini fiilen yaşatmaktır.sanatın birincil amacı da,aynı şekilde düşünülmelidir. sanatın;şeyleri,"olabileceği ve olması gerektiği gibi"temsil etmesi,insanın bu şeylere,gerçek hayatta erişmesine yardımcı olur;ama bu yarar,sadece ikincil bir değerdir.birincil değer;sanatın,şeylerin olması gerektiği gibi olduğu bir dünyada yaşama deneyini insana tattırmasıdır.sanat insana bir enerji,bir yakıt verir.bir insanın kendi hayat hissinin objektifleştirilmiş gerçeğini görebilip,üzerinde düşünmesi zevkini verir;o insanı,bir süre için ideal dünyasında yaşatarak,o dünyada bulunmanın zevkini tattırır.birey de sanatın yaşattığı bu deneyin anlamını,kendi hayatına TERCÜME ETME veya bu esine İHANET ETME TERCİHİNİ yapar.fakat sonuç ne olursa olsun;sanat eseri,dokunulmaz bir mevcudiyet kazanmıştır:kendi kendine yeterli tam bir varlıktır;erişilmiş,gerçekleştirilmiş,sabit bir realite olgusudur;adeta karanlık bir yol kavşağını aydınlatmak üzere dikilmiş ve "bu mümkündür" diye ses veren bir işaret feneridir.bir sanat eserinin ayırt edici karakteristiklerinden biri,hiçbir pratik,maddi amaca hizmet etmemesi,başlı başına bir amaç olmasıdır.sanatın bir amacı vardır ve insani bir ihtiyacı karşılar;ancak bu ihtiyaç,maddi bir ihtiyaç değildir:insan bilincinin duyduğu bir ihtiyaçtır.sanat insanın hayatta var kalması işiyle kopmaz biçimde bağlantılıdır;ancak,hayatta var kalmanın fiziki vehçesiyle değil;bilincin korunması ve var kalması vehçesiyle sanatın tabiatını ve fonksiyonunu anlamak için,kavramların tabiatı ve fonksiyonu anlaşılmadır.bir kavram iki veya daha fazla birimi temsil eden bir zihni bütünlüktür.insanın algısal haberdarlığının menzili her hangi bir anda işleme alabileceği algıların sayısı sınırlıdır.dört veya beş birimi mesela beş ağacı göz önüne getirebilir.ama, yüz ağacı veya on ışık yılı mesafeyi göz önüne getiremez.bu tür bir bilgiyi işleyebilmesi için varolan tek kapasitesi,kavramsal yeteneğidir.o kadar büyük bir miktar ve o kadar uzun bir kavramlar zinciri söz konusudur ki;hiç bir insan;metafizik soyutlamaların tamamını,o anki bilinçli haberdarlığının odağında tutamaz.ama kendisine rehberlik etmesi için o bütüne,o haberdarlığa ihtiyacı vardır;onları,bilincinin odağına tam olarak getirebilme kudretine ihtiyacı vardır.işte sanat ona o kudreti verir.sanat,realitenin,bir sanatkarın metafizik değer yargılarına göre seçici bir tarzda yeniden yaratılmasıdır.
sevgi ve saygılar.