“Nur” İle “Ego”nun Söyleşisi
Henüz ana rahminde, dünyaya gelmeyi bekleyen bir çift bebeğin halini zihninizde canlandırmaya çalışın... Bu bebeklerin isimlerinin “Nur” ve “Ego” olduğunu düşünelim.
Ana rahminde bunların arasında şöyle bir konuşma geçiyor:
Nur, Egoya şöyle diyor: “Ego, senin için bunu kabul etmenin zor olacağını biliyorum ama söylemek istiyorum. Ben buradaki yaşamımızın sona ermesiyle herşeyin sona ermeyeceğine ve “doğumdan sonra yaşam” olduğuna inanıyorum.”
Ego hemen karşılık verir: “Amma saçmaladın! Buradan sonra ne yaşamı? Öyle bir yaşama gidip-gelen mi var! Sen hiç etrafına bakmıyorsun galiba! Yaşam bu işte, herşey burada! Ne varsa, zaten çevrende hepsini görüyorsun. Niye durmadan bu gördüğünün ötesinde birşeyler olması gerektiğini düşünüyorsun ki? Kendini niye böyle düşünmek zorunda hissediyorsun ki! Biraz gerçekçi ol, bu dünyayı ve yaşamı olduğu gibi kabul etmeye çalış! Aklın varsa, burada rahatına bak ve bu “doğumdan-sonra-yaşam” hayallerini de kafandan at gitsin.”
Nur, çaresiz susar ve bir süre sessizce bekler! Ama içinden gelen seslenişe karşı uzun süre duyarsız kalamaz ve yeni birşeyler söylemekten kendini alamaz:
“Ego, seni çıldırtmasın ama şimdi söyleyeceğim bir şey daha var. Ben ayrıca, bizim bir Annemiz olduğuna da inanıyorum.”
“Anne mi?” diye alaycı bir kahkaha atar Ego.
“Böyle saçmalıkları nereden çıkarıyorsun sen? Anne ha! Hiç gördüğümüz var mı bu anneyi? Bu gördüğünün ötesinde neden birşeyler aradığını anlamıyorum! Gerçekleri olduğu gibi kabul etsene!
Şimdi bir de “Anne” fikri çıktı başımıza!
Bak, burada sen ve ben ikimiz varız sadece. Bir gerçek arıyorsan, işte o gerçek burası! Akıllı ol, şu kordona iyi tutun ve karnını iyi doyurmaya bak! Uslu uslu köşende dur, böyle abuk-sabuk şeyler çıkarıp durma! Ben sana garanti veriyorum, anne-manne diye birşey yoktur!”
Nur, istemese de Egoyla konuşmaya bir son verir. Ne fayda, bir süre sonra içinden gelen ses yine onu rahat bırakmaz.
Bu kez adeta yalvarırcasına bir kez daha şansını denemek ister ve konuşmaya başlar:
“Ego, lütfen şu söyleyeceklerimi karşı koymadan dinle!
İkimizin de devamlı yaşadığı şu kasılma ve baskılar var ya, bazen bizi bir o yana bir buyana iten, durmadan yerimizi ve halimizi değiştiren zorluklar, hissettiğimiz bu hareketler! Sanırım, biz büyüdükçe bunlar doğal olarak gerçekleşiyor ve inanıyorum ki bu zorluklar bizim harika bir “aydınlığa” çıkacağımızın işareti ve bizi oraya hazırlıyorlar. Muhtemelen çok yakında o aydınlığın nasıl birşey olduğunu kendi gözlerimizle göreceğiz!”
“Senin tamamen kafayı oynattığına şimdi emin oldum!” der Ego. “Yahu senin hayatın boyunca gördüğün tek şey bu karanlık dünya! Aydınlık diye birşeyi nerede gördün? Böyle bir şeyi nereden hayal ediyorsun? Bu yaşadığın zorluklar ve mücadeleler, hayatın gerçekleri. Sen etten-kemikten ibaret, herşeyden ayrı, tek başına bir canlısın! Bu da senin yaşam yolculuğun. Karanlık, baskılar ve zorlanmalar yaşam demektir. Yaşam bir mücadeledir, yaşadığın sürece hayatta kalmak için mücadele etmek zorundasın! Lütfen şimdi kordonuna iyi tutun da, uslu uslu karnını doyurmaya bak bir kenarda.”
Nur, çaresiz köşesine çekilir ve sessizce bekler. Ama sonunda yine karşı koyamaz içinden gelen seslenişe:
“Ego, sana son bir şey daha söyleyeceğim ve ondan sonra da artık seni asla rahatsız etmeyeceğim.”
“Söyle bakalım!” der Ego, alaylı bir gülümsemeyle...
“Bu baskı ve zorluklar bizi sadece o olağanüstü aydınlığa çıkmaya hazırlamıyor! Aynı zamanda o aydınlığa erdiğimizde, eminim Annemizi yüzyüze bizzat görüyor olacağız ve onu görebilmek buradaki hiçbirşeye benzemeyen bir heyecan ve haz verecek bana. Şimdiye kadar gördüklerimizin ve yaşadıklarımızın çok ötesinde birşey bu!”
Ego gülümsemeye devam eder:
“Senden tamamen ümidi kestim Nur! Sen tam bir kaçıksın!“
* * *
Sakın ola ki bu bakışından ve basiretsizliğinden dolayı hikayemizdeki adı Ego olan anne karnındaki bebeği suçlamayasın!
Farket ki, o da o bakışı yaşama gayesi ile varolmuş ve onun gereğini yaşamaktan başka yapacağı hiçbir şey yoktur!
Eğer gördüğün o halin nihayetinde başına gelecekleri farkediyorsan, senin de o halde olmuş olabileceğini düşün ve o halde olmadığının ne büyük bir nimet olduğunu idrak etmeye ve bundan dolayı şükretmeye çalış!..
Beğenmediğin veya onaylamadığın, doğru bulmadığın, eksik bulduğun her olay, her davranış karşısında, unutma ki, karşındakini suçlamak veya hatalı bulmak yerine, o anda elinde, bunun idrakine varmış olmaktan dolayı şükretmek gibi bir seçeneğin var.
Şimdi sana anlatacaklarımı da sakın kimseyi suçlamak, kınamak, yermek veya hatalı bulmak için kullanma! Hele hele bir tanrıyı, asla ve asla hayal etme!
Eğer bu anlatılan haller sende varsa, veya gün olur da kendinde bu hallerle karşılaşırsan, idrakine var ve tövbe edip onlardan arınmaya bak; takibeden satırların arasında derdine derman ara! Yok eğer bu istemediğin hallere karşındakilerde rastlarsan, bir yandan onlara Hakkı tavsiye etmeye çalış, bir yandan da Allah’ın sana lûtfettiklerinden dolayı şükret! Zira onlardan biri de olabilirdin, bunu hatırından çıkarma ve hep bu bakışla okumaya bak!..
* * *